فونت نوزده

در تمام مراحل طراحی و توسعه‌ی فونت نوزده، خوانایی در متون طولانی و اندازه‌های کوچک یکی از ملاحظات اصلی بوده است. جزئیات، هرچند بخش مهمی از شخصیت نوزده را می‌سازند، نباید بر رسالت اصلی یک فونت متنی غلبه کنند. ترکیبات متنوع و امکانات گستردهٔ آن نیز با همین نگاه طراحی شده‌اند؛ به‌گونه‌ای که افزوده‌های بصری، همواره در خدمت متن باقی بمانند.

نوزده تایپ‌فیسی چندوجهی است؛ می‌تواند در تیترها و متون کوتاه حضوری چشمگیر داشته باشد، در عین حال از عهدهٔ متون طولانی نشریات و کتاب‌های چاپی برآید. در فضای دیجیتال نیز می‌تواند انتخابی کلاسیک و در عین حال جسورانه برای وب‌سایت‌ها و اپلیکیشن‌ها باشد.

مجموعهٔ متنوع ترکیبات و فرم‌های جایگزین نوزده، امکان دیگری نیز پیش روی طراح می‌گذارد؛ استفاده از آن‌ها برای خلق لوگوتایپ‌هایی با شخصیت و بیان بصری منحصربه‌فرد

توازی پاشنه‌‌ی «ر» و «و»

در خطوطی چون محقق، پاشنه‌های بلندِ «ر» و «و» از ویژگی‌های شاخص ساختاری‌اند و توازی آن‌ها نقش مهمی در حفظ ریتم و جریان نوشتار دارد.

در فونت نوزده، این ویژگی با پنج فرم و اندازهٔ متنوع برای پاشنهٔ «ر» و «و» بازآفرینی شده است؛ به‌گونه‌ای که ضمن حفظ این توازی، طول عمودی حروف کنترل شود و تعادل بصری، ریتم و خوانایی متن آسیب نبیند.

یکی از فرم‌های شاخص «ه» در نستعلیق، هٔ ذوصادین است؛ فرمی خاص و زیبا که در فونت‌های مدرنِ غیرنستعلیق کمتر بازآفرینی شده است. تا آنجا که در نمونه‌های شناخته‌شده دیده‌ایم، نوزده از نخستین فونت‌هایی است که این فرم را در ساختاری غیرنستعلیقی بازآفرینی و با زبان بصری خود متناسب کرده است؛ رویکردی که دربارهٔ هٔ ویرگولی نیز به کار گرفته شده است.
ایجاد این تناسب فرمی، یکی از چالش‌های مسیر طراحی فونت نوزده بود.

اهمیت این دو فرم ه در نوشتار اردو بیشتر آشکار می‌شود؛ جایی که تمایز میان «ه» و «ھ» در نظام نوشتاری نقش مشخصی دارد.

فونت نوزده مجموعه‌ای گسترده از ترکیبات جایگزین را در اختیار می‌گذارد. این ترکیبات به‌صورت مستقل در Stylistic Sets ارائه شده‌اند و برخی از گزینه‌های کاربردی‌تر نیز برای دسترسی آسان‌تر در dlig و swash قرار گرفته‌اند.

فونت نوزده در دو نسخهٔ Base و AOL (Always-On Ligatures) ارائه می‌شود. هر دو نسخه از نظر امکانات و ترکیبات جایگزین یکسان‌اند؛ تفاوت در این است که در نسخهٔ AOL، برخی لیگچرهای رایج و ترکیبات ویژهٔ نوزده به‌صورت پیش‌فرض و اجباری فعال هستند. این ویژگی باعث می‌شود ترکیبات موردنظر حتی در محیط‌هایی که از قابلیت‌های OpenType به‌طور کامل پشتیبانی نمی‌کنند هم به‌صورت خودکار اعمال شوند.